Όταν η βία και οι προκαταλήψεις μπαίνουν στην αυλή του σχολείου.
Η παιδική ηλικία θα έπρεπε να είναι συνώνυμη της αθωότητας, του παιχνιδιού και της αποδοχής. Κι όμως, σήμερα, ακόμη και στα δημοτικά σχολεία, κάνουν την εμφάνισή τους φαινόμενα έμφυλης βίας, προκαταλήψεις και διακρίσεις λόγω καταγωγής ή διαφορετικότητας. Λέξεις που πληγώνουν, αποκλεισμοί που στιγματίζουν, συμπεριφορές που μαθαίνονται πολύ πριν τα παιδιά κατανοήσουν το βάρος τους.
Στο La Figura ανοίγουμε έναν ουσιαστικό διάλογο για ένα θέμα που δεν αφορά το μέλλον, αλλά το παρόν. Μιλάμε με τη Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Βοιωτίας Γιώτα Χουλιάρα-Σιδερά, για το πώς γεννιούνται αυτά τα φαινόμενα σε τόσο μικρές ηλικίες, πώς τα βιώνουν τα ίδια τα παιδιά, ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας και των εκπαιδευτικών και ποιες δράσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως ασπίδα προστασίας.
Ας γνωρίσουμε καλύτερα όμως τη Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Βοιωτίας.
Η Γιώτα Χουλιάρα-Σιδερά, Διευθύντρια της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βοιωτίας, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα ηγεσίας και αφοσίωσης στον χώρο της εκπαίδευσης. Πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, με ειδίκευση στη Διοίκηση Σχολικών Μονάδων από το Μαράσλειο Διδασκαλείο Αθηνών, συνδυάζει ακαδημαϊκή κατάρτιση, πρακτική εμπειρία και παιδαγωγικό όραμα.
Κατέχει μεταπτυχιακά διπλώματα από τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του ΕΑΠ και από τη Σχολή Θετικών Σπουδών – Τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ενώ έχει ολοκληρώσει εξειδικευμένες σπουδές σε Συμβουλευτική, Διοίκηση Εκπαίδευσης, Ψυχολογία-Συμβουλευτική & Life Coaching και Ειδική Αγωγή – Λογοθεραπεία – Συμβουλευτική, συνδυάζοντας επιστημονική γνώση και πρακτική εμπειρία. Για την ίδια, οι σπουδές δεν ήταν ποτέ απλώς τίτλοι, ήταν εργαλεία για να στηρίζει μαθητές και εκπαιδευτικούς, να δημιουργεί ασφαλείς χώρους μάθησης και να δίνει λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.
Ορμώμενη από τις Φέρες Έβρου, η διαδρομή της έχει καλύψει διαφορετικούς τόπους και προκλήσεις, από τη Δυτική Αττική και τη Φθιώτιδα ως τη Βοιωτία, διαγράφοντας μια σταθερά ανοδική πορεία στην εκπαίδευση. Η προσαρμοστικότητα και η αφοσίωσή της στο έργο είναι εμφανείς σε κάθε θέση που έχει αναλάβει, με στόχο πάντοτε ένα κοινό “η καλύτερη εκπαίδευση και παιδεία για όλα τα παιδιά”.
Με σταθερή στήριξη από την οικογένεια και τον σύζυγό της, κατάφερε να συνδυάσει οικογενειακή ζωή και επαγγελματική πορεία με αξιοθαύμαστο ζήλο και συνέπεια. Έχει τρεις γιους, οι οποίοι εργάζονται, και δηλώνει βαθιά ευγνώμων σε όλα τα μέλη της οικογένειάς της για τη στήριξη σε όλη αυτή τη διαδρομή.
Στο επαγγελματικό της έργο περιλαμβάνονται η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Βοιωτίας, η Προεδρία του Εφορευτικού Συμβουλίου της Κεντρικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης Λαμίας, η Αντιπροεδρία του ΚΥΣΠΕ και η συμμετοχή σε πολυάριθμα υπηρεσιακά συμβούλια και επιτροπές του Υπουργείου Παιδείας. Μέσα από ενεργή συνδικαλιστική πορεία, διεκδίκησε τα καλύτερα για την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς, ενώ συμμετείχε ενεργά στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Φθιώτιδας, προωθώντας τις ανάγκες και τη φωνή του εκπαιδευτικού χώρου στην τοπική κοινωνία. Με αμείωτο ενδιαφέρον συνεχίζει και στη Βοιωτία, σε άριστη συνεργασία με όλους τους φορείς του τόπου, υπηρετώντας τις ανάγκες και ενισχύοντας τη ζωή της τοπικής κοινωνίας.
Διεθνώς, διαπρέπει ως Πρέσβειρα του Erasmus+ Teacher4Europe και συμμετέχει ενεργά σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα Erasmus+. Διδάσκει στο πρόγραμμα ΕΠΑΙΚ της ΑΣΠΑΙΤΕ, μεταδίδοντας γνώση, εμπειρία και πάθος στους εκπαιδευτικούς, ενώ έχει οργανώσει και συντονίσει πολυάριθμα συνέδρια, σεμινάρια και επιμορφωτικά προγράμματα.
Η συγγραφική της δραστηριότητα είναι εξίσου εντυπωσιακή, έχει εκδώσει βιβλία και έχει δημοσιεύσει σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια. Ο τομέας εξειδίκευσής της, συμβουλευτική και διαχείριση της βίας και του σχολικού εκφοβισμού, αναδεικνύει τη βαθιά της δέσμευση για την υποστήριξη μαθητών και εκπαιδευτικών.
Κατέχει την αγγλική και γαλλική γλώσσα, ενώ διαθέτει γνώση των Νέων Τεχνολογιών, αξιοποιώντας με άνεση ψηφιακά εργαλεία στη διοίκηση, στη διδασκαλία και στην επιμόρφωση, με σύγχρονη ματιά και παιδαγωγικό μέτρο.
Με συνδυασμό επιστημονικής κατάρτισης, παιδαγωγικής εμπειρίας, ηγετικής παρουσίας και βαθιάς προσωπικής αφοσίωσης, η Γιώτα Χουλιάρα-Σιδερά δεν περιορίζεται σε αποφάσεις ή κανόνες, το έργο της είναι ανθρώπινο, εμπνέει και επηρεάζει θετικά όσους συνεργάζονται μαζί της.
Σήμερα μας απαντά για το τόσο σημαντικό θέμα της έμφυλης βίας, των διακρίσεων και των προκαταλήψεων στα σχολεία.
Κυρία Διευθύντρια, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ολοένα και περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας, προκαταλήψεων και διακρίσεων λόγω καταγωγής ή διαφορετικότητας ακόμα και σε πολύ μικρές ηλικίες. Σας εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτά τα ζητήματα εμφανίζονται ήδη στο δημοτικό σχολείο;
Φανταστείτε μια αυλή γεμάτη παιδιά. Κάποια τρέχουν παίζοντας ανέμελα, κάποια στέκονται παρατηρώντας, άλλα συγκρούονται με λόγια που πονάνε.
Δεν με εκπλήσσει πια που βλέπουμε έμφυλη βία ή προκαταλήψεις. Τα παιδιά δεν ζουν σε κενό. Το σχολείο είναι καθρέφτης και μικρογραφία της κοινωνίας γύρω τους. Οι συμπεριφορές που εμφανίζονται στην τάξη ή στην αυλή δεν γεννιούνται εκεί· αναπαράγονται από όσα φέρνουν μαζί τους, από όσα βλέπουν και ακούν γύρω τους, ακόμη και από πράγματα που εμείς οι ενήλικες θεωρούμε «αυτονόητα». Κάθε βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε χειρονομία που διδάσκει σεβασμό ή ενσυναίσθηση μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός παιδιού. Το σχολείο μπορεί να γίνει ασπίδα, ένας χώρος όπου η διαφορετικότητα δεν απειλεί αλλά εμπλουτίζει, όπου η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη.
Μέσα από καθημερινές στιγμές, ένα παιχνίδι, μια συζήτηση, μια απλή παρατήρηση, μπορούμε να σπάσουμε τον κύκλο της αναπαραγωγής βίας και προκαταλήψεων και να χτίσουμε έναν χώρο που εμπνέει, προστατεύει και διαμορφώνει συνειδήσεις.
Και ξέρετε κάτι; Κάθε μικρή αλλαγή που γίνεται μέσα σε αυτά τα παιδιά αντανακλάται αργότερα σε ολόκληρη την κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι απλώς χώρος διδασκαλίας, είναι εργαστήρι ζωής, και εκεί, με κάθε παιδί που μαθαίνει να σέβεται και να κατανοεί τον άλλο, δημιουργείται ελπίδα.
Πώς εκδηλώνονται αυτά τα φαινόμενα μέσα στα δημοτικά σχολεία; Πρόκειται για ακραία περιστατικά ή για πιο «ήπιες» μορφές;
Στα δημοτικά σχολεία τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται κυρίως ως μικρές, σχεδόν αόρατες στιγμές, μια λέξη που πληγώνει, ένα βλέμμα που αποκλείει, ένα παιδί που μένει έξω από το παιχνίδι. Φαίνονται «ήπια», όμως η δύναμή τους είναι πολύ μεγάλη, διαμορφώνουν την αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο γύρω του. Κάθε μικρή άδικη πράξη μπορεί να γίνει σπόρος μεγαλύτερης προκατάληψης στο μέλλον, αν δεν την προσέξουμε.
Το σχολείο έχει εδώ έναν μοναδικό ρόλο· είναι χώρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται και να εκφράζουν ενσυναίσθηση. Όταν παρατηρούμε αυτά τα μικρά φαινόμενα, μπορούμε να τα μετατρέψουμε σε ευκαιρίες μάθησης, να δείξουμε στα παιδιά ότι η αποδοχή και η ευγένεια χτίζουν σχέσεις και ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Μέσα από καθημερινές πράξεις φροντίδας και συνεργασίας, διδάσκουμε ότι η διαφορετικότητα εμπλουτίζει την κοινότητά μας και ότι όλοι έχουν θέση και αξία.
Όσο νωρίτερα αγκαλιάζουμε αυτά τα «μικρά», τόσο πιο δυνατά χτίζουμε έναν κόσμο στον οποίο τα παιδιά νιώθουν ασφαλή, εμπιστεύονται το σχολείο και μαθαίνουν να διαχειρίζονται τη διαφορετικότητα με θάρρος και σεβασμό.
Πώς αντιδρούν τα ίδια τα παιδιά όταν έρχονται αντιμέτωπα με τέτοιες συμπεριφορές;
Τα παιδιά αντιδρούν με ποικίλους τρόπους, γιατί κάθε ψυχή είναι μοναδική και κάθε εμπειρία αφήνει το αποτύπωμά της. Κάποια νιώθουν φόβο ή ντροπή, κλείνονται στον εαυτό τους, φοβούμενα ότι δεν θα γίνουν αποδεκτά ή ότι η διαφορετικότητά τους είναι αδυναμία. Κάποια άλλα εκφράζουν θυμό ή αδικία, προσπαθώντας να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή τους συμμαθητές τους. Υπάρχουν επίσης οι «παρατηρητές», που κοιτούν, σιωπούν και δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν· κι όμως, και αυτοί μαθαίνουν και διαμορφώνουν στάσεις μέσα από αυτά τα μικρά καθημερινά γεγονότα.
Αυτό που έχω δει επανειλημμένα είναι ότι η έγκαιρη και ευαίσθητη παρέμβαση μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη διαδρομή ενός παιδιού. Όταν οι εκπαιδευτικοί δημιουργούμε ένα περιβάλλον ανοιχτής συζήτησης, ενθαρρύνουμε την έκφραση συναισθημάτων και διδάσκουμε ενσυναίσθηση, τα παιδιά αποκτούν θάρρος να σταθούν απέναντι στις προκαταλήψεις, να κατανοήσουν τη δύναμη της συνεργασίας και να γίνουν ενεργοί συμμέτοχοι στη θετική αλλαγή.
Στην πράξη, αυτά τα μικρά καθημερινά μαθήματα κάνουν τη διαφορά, ένα παιδί που νιώθει υποστήριξη και αποδοχή, μαθαίνει ότι η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή, ότι ο σεβασμός δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη. Και όταν ένα παιδί καταλάβει αυτό, μεταφέρει το μήνυμα στην τάξη, στην αυλή, στην κοινότητα, έτσι τα παιδιά γίνονται μικροί φάροι αλλαγής, που εμπνέουν τους γύρω τους και διαμορφώνουν μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη.
Ποιος είναι ο ρόλος των γονέων σε αυτή τη διαδικασία;
Οι γονείς είναι οι πρώτοι, οι πιο σημαντικοί και οι πιο ισχυροί δάσκαλοι που έχει κάθε παιδί. Τα παιδιά δεν παρατηρούν μόνο αυτά που λέμε· παρατηρούν κυρίως αυτά που κάνουμε, τα λόγια μας, τον τρόπο που αντιδρούμε στον θυμό, στην αδικία, στη διαφορετικότητα.
Αν στο σπίτι καλλιεργούμε σεβασμό, αποδοχή, ανοιχτό μυαλό και ενσυναίσθηση, τότε το παιδί έρχεται στο σχολείο έτοιμο να δημιουργήσει σχέσεις γεμάτες σεβασμό και αλληλεγγύη, να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις με θάρρος και να σταθεί απέναντι σε κάθε μορφή προκατάληψης ή διακριτικής συμπεριφοράς.
Η συνεργασία σχολείου και οικογένειας δεν είναι απλώς επιθυμητή, είναι αδιαπραγμάτευτη για να υπάρξει ουσιαστική πρόληψη. Όταν οι γονείς συμμετέχουν ενεργά στη ζωή του παιδιού τους, συζητούν, ακούνε, ενθαρρύνουν, το μήνυμα γίνεται σαφές: η διαφορετικότητα δεν διχάζει, η καλοσύνη είναι δύναμη, η βία και οι διακρίσεις δεν έχουν θέση στην κοινότητά μας.
Το παιδί νιώθει ότι δεν είναι μόνο του, έχει στο πλευρό του την οικογένεια και το σχολείο. Από εκεί ξεκινά η πραγματική αλλαγή, που μπορεί να διαμορφώσει μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη.
Πώς ανταποκρίνονται οι εκπαιδευτικοί σε περιστατικά έμφυλης βίας ή διακρίσεων;
Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή κάθε μέρας, με καρδιά και γνώση, και το έργο τους είναι καθοριστικό. Όταν διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία, υποστήριξη και εκπαίδευση, κάθε περιστατικό βίας ή διάκρισης μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία μάθησης και ενδυνάμωσης. Μιλούν με τα παιδιά, ενισχύουν την αυτοεκτίμηση εκείνων που πλήττονται, καθοδηγούν τους παρατηρητές να γίνουν συμμέτοχοι της αλλαγής και δείχνουν σε όλους ότι η διαφορετικότητα δεν διχάζει. Ο ρόλος τους δεν περιορίζεται στην επιβολή κανόνων, πρόκειται για μια καθημερινή διδασκαλία αξιών, ενσυναίσθησης και σεβασμού που μπορεί να φωτίσει την ψυχή ενός παιδιού και να σπείρει σπόρους δικαιοσύνης και ανθρωπιάς σε όλη τη ζωή του.
Οι γονείς, από την άλλη, είναι οι πρώτοι δάσκαλοι και οι πιο πολύτιμοι συνεργάτες των εκπαιδευτικών. Τα παιδιά τους παρατηρούν, απορροφούν, μαθαίνουν από τις στάσεις και τις λέξεις τους. Οι αξίες που μεταδίδονται στο σπίτι, σεβασμός, καλοσύνη, αποδοχή, γίνονται το θεμέλιο για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη διαφορετικότητα, τη βία ή τις διακρίσεις. Όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, ανοιχτή επικοινωνία και αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα σε οικογένεια και σχολείο, τότε όλοι δουλεύουν για τον ίδιο στόχο, να μεγαλώσει ένα παιδί με αυτοπεποίθηση, με δύναμη για σεβασμό στους άλλους και με ικανότητα να χτίσει ασφαλείς, ουσιαστικές σχέσεις. Μαζί, οικογένεια και σχολείο δημιουργούν έναν κόσμο όπου η πρόληψη δεν είναι κανόνας ή υποχρέωση, είναι πράξη αγάπης, φροντίδας και φωτεινής ελπίδας.
Τι μέτρα έχει λάβει η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση του νομού Βοιωτίας για την αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων;
Στον νομό μας, η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, των προκαταλήψεων και των διακρίσεων αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα. Σε κάθε σχολική μονάδα υπάρχει πλέον Επιτροπή Διεπιστημονικής Υποστήριξης (ΕΔΥ), ένας θεσμός του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, που αποτελείται από τον/την Διευθυντή/ντρια, έναν εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής, τον Ψυχολόγο και τον Κοινωνικό Λειτουργό. Πρόκειται για την «ομάδα υποστήριξης» μέσα στο σχολείο, που στηρίζει εκπαιδευτικά όλα τα παιδιά, βοηθώντας τα να μάθουν και να αναπτυχθούν χωρίς αποκλεισμούς, ενώ λειτουργεί ως πρώτη γραμμή διαχείρισης και ενίσχυσης σε θέματα συμπεριφοράς και συναισθηματικής ευεξίας.
Παράλληλα, για τους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο 2026, έχουν προγραμματιστεί δράσεις ενημέρωσης, επιμόρφωσης και εκπαίδευσης με θέμα τη βία, την αναγνώριση, τη διαχείριση και την αντιμετώπισή της, σε συνεργασία με όλους τους αρμόδιους φορείς. Αυτές οι δράσεις απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς, γονείς και την ευρύτερη κοινωνία, ώστε όλοι οι ενήλικες που πλαισιώνουν τα παιδιά να έχουν κοινή γνώση, εργαλεία και στάση.
Στο επίπεδο της σχολικής καθημερινότητας, σε όλα τα σχολεία υλοποιούνται συντονισμένες δράσεις από τους εκπαιδευτικούς σε συνεργασία με τους συμβούλους εκπαίδευσης, με στόχο την πρόληψη και την ενίσχυση θετικών στάσεων. Αυτές περιλαμβάνουν βιωματικά προγράμματα, συζητήσεις στην τάξη και δραστηριότητες που ενθαρρύνουν την αλληλεγγύη, τη συνεργασία και τον σεβασμό.
Επιπλέον, για την πρακτική εμπέδωση αξιών όπως η ομαδικότητα, η συνεργασία και η ευγενής άμιλλα, έχουν προγραμματιστεί αθλητικές δραστηριότητες μέσα στον Φεβρουάριο, που δίνουν στα παιδιά την ευκαιρία να βιώσουν στην πράξη τις αρχές του αλληλοσεβασμού και της δίκαιης συμμετοχής, όχι μόνο στην τάξη αλλά και στον αθλητικό χώρο.
Όλα αυτά τα μέτρα λειτουργούν συνδυαστικά, η σχολική κοινότητα, η οικογένεια και η κοινωνία συνεργάζονται, με σεβασμό και εμπιστοσύνη, για να διαμορφώσουν ένα περιβάλλον όπου η πρόληψη δεν είναι μόνο κανόνας, αλλά καθημερινή πράξη αγάπης, φροντίδας και διδασκαλίας αξιών που θα συνοδεύουν τα παιδιά σε όλη τους τη ζωή.
Πιστεύετε ότι η κοινωνία συνολικά είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα από τόσο νωρίς;
Η κοινωνία βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία μάθησης, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είμαστε απόλυτα έτοιμοι, όμως κάθε μικρό βήμα μετράει και κάθε προσπάθεια πρόληψης φέρνει την αλλαγή πιο κοντά. Τα παιδιά είναι καθρέφτες μας, οι συμπεριφορές που βλέπουμε και που συχνά μας ανησυχούν αναπαράγουν όσα αντιλαμβάνονται γύρω τους. Και αυτό είναι ένα μήνυμα ισχυρό: αν εμείς ως κοινωνία δείξουμε στα παιδιά ότι η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή αλλά πηγή δύναμης, ότι η βία δεν είναι επιλογή αλλά ευθύνη, και ότι η συνεργασία και η αλληλεγγύη είναι τρόπος ζωής, τότε το μέλλον τους αλλάζει.
Η ετοιμότητα δεν μετριέται μόνο με πολιτικές ή κανονισμούς, μετριέται με στάσεις, καθημερινές πράξεις και τη συνέπεια στις αξίες μας. Όταν δίνουμε στα παιδιά τα εργαλεία να αναγνωρίζουν προκαταλήψεις, να σέβονται και να υποστηρίζουν το συνάνθρωπό τους, επενδύουμε σε μια κοινωνία πιο φωτεινή, πιο ανθρώπινη και πιο δίκαιη. Αυτό ξεκινά τώρα, μέσα στις τάξεις, στις αυλές, στα σπίτια και στις καθημερινές μας σχέσεις. Κάθε συζήτηση, κάθε παιδαγωγική παρέμβαση, κάθε μικρή πράξη σεβασμού και ενσυναίσθησης είναι ένα σπόρο που φυτεύουμε για το αύριο.
Η κοινωνία θα είναι έτοιμη όταν όλοι κατανοήσουμε ότι η προστασία, η κατανόηση και η αγάπη για τα παιδιά δεν είναι μόνο ευθύνη του σχολείου ή της οικογένειας, είναι κοινό έργο, κοινή δέσμευση, κοινό όραμα για μια ζωή όπου κάθε παιδί θα μπορεί να αναπτυχθεί με ασφάλεια, αυτοπεποίθηση και χαρά.
Ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα ως Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης;
Το προσωπικό μου όραμα ως Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης είναι να δημιουργήσουμε σχολεία όπου κάθε παιδί αισθάνεται ότι ανήκει, ότι ακούγεται και ότι έχει τη στήριξη να αναπτυχθεί με ασφάλεια, σεβασμό και αυτοπεποίθηση.
Οραματίζομαι σχολεία που δεν είναι απλώς χώροι μετάδοσης γνώσης, αλλά ζωντανές κοινότητες μάθησης, όπου η ενσυναίσθηση, η συνεργασία και η δημιουργικότητα γίνονται πράξη κάθε μέρα.
Παιδιά που χαίρονται να πηγαίνουν στο σχολείο, το λαχταρούν και το νιώθουν καταφύγιο σκέψης και φαντασίας, ακόμα και όταν θα μεγαλώσουν.
«Θέλω κάθε παιδί να νιώθει ότι το σχολείο είναι το μέρος που το καταλαβαίνει, το προστατεύει και το εμπνέει.»
Οι εκπαιδευτικοί είναι οι οδηγοί, οι φάροι, οι καθοδηγητές της ζωής και της γνώσης. Η δουλειά τους δεν είναι απλώς επάγγελμα, είναι δώρο και επένδυση στο μέλλον κάθε παιδιού.
Όταν νιώθουν υποστήριξη, αναγνώριση και σεβασμό, μπορούν να μετατρέπουν κάθε πρόκληση σε μάθημα ζωής και κάθε δυσκολία σε ευκαιρία ανάπτυξης.
«Όταν οι δάσκαλοι νιώθουν εκτιμημένοι, εμπνέουν αυτοπεποίθηση και σεβασμό σε κάθε μαθητή.»
Οραματίζομαι μια στενή συνεργασία ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και γονείς, βασισμένη σε εμπιστοσύνη, σεβασμό και κοινό στόχο, την ευημερία του παιδιού.
Όταν η οικογένεια και το σχολείο δουλεύουν μαζί, η εκπαίδευση μετατρέπεται σε ασπίδα προστασίας και φάρο προόδου, που διαμορφώνει πολίτες με ηθική πυξίδα, αυτοπεποίθηση και διάθεση να χτίζουν έναν δίκαιο κόσμο.\
«Η πρόληψη, η ασφάλεια και η αγάπη για τη μάθηση γίνονται καθημερινή πράξη όταν όλοι εργάζονται για το ίδιο παιδί.»
Μέσα από την καθημερινή παρουσία, την αφοσίωση και την έμπνευση των δασκάλων, κάθε σχολείο μπορεί να γίνει ένα εργαστήρι ζωής, όπου οι αξίες, η καλοσύνη και η συνεργασία διδάσκονται με το παράδειγμα.
Το όραμά μου είναι να διασφαλίσω ότι αυτή η δουλειά δεν θα περνά απαρατήρητη, ότι οι εκπαιδευτικοί θα νιώθουν σεβασμό, δύναμη και έμπνευση, ώστε να συνεχίσουν να διαμορφώνουν πολίτες ικανούς να χτίσουν έναν φωτεινό και δίκαιο κόσμο.
Η αλλαγή δεν ξεκινά από τους μεγάλους νόμους, αλλά από τις μικρές καθημερινές πράξεις. Από την αυλή του σχολείου, μέχρι την τάξη και το σπίτι.
«Εύχομαι καθημερινά να είμαστε καλά, να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, και καμία μέρα να μην περάσει χωρίς να έχουμε χαράξει κάτι όμορφο στις καρδιές των ανθρώπων γύρω μας.»
Συνέντευξη
Χρύσα Βρυώνη